باغ شالامار

باغ شالامار. [ غ ِ ] ( اِخ ) نام آبادیی در لاهور که نادرشاه افشار هنگام حمله به هند در آن مسکن گزیده بود و در همان محل بود که پیمان مصالحه با محمدشاه گورکانی را بست. ( از نادرنامه ٔقدوسی ص 158 ). این باغ را باغ شلیمار و شعله ماه ( ؟ )نیز نوشته اند. رجوع به فهرست اعلام همان کتاب شود.

💡 ساختمان اصلی با الهام از «باغ شالامار» (باغهای پارسی پادشاهان گورکانی هندوستان که شهلا باغ یا شالامار نامیده شدند)، برای اجرای نمایش ساخته شد. طراحی توسط جوزف پکستون با حمایت مهندس سازه چارلز فاکس، کمیته ای که بر ساخت آن نظارت می‌کرد از جمله ایزمبارد برونل، طراحی شد و در مدت نه ماه از کارخانه به افتتاحیه بزرگ رسید. این ساختمان از نظر معماری ویژه بود و از تجربه پکستون در طراحی گلخانه برای ششمین دوک دوونشایر نشات می‌گرفت. به شکل یک خانه شیشه ای عظیم به طول ۵۶۳ متر در ۱۳۸ متر از قاب چدنی و شیشه تقریباً منحصر به فرد در بیرمنگامو اسموتویک ساخته شده بود. در داخل، بر وجود درختان و مجسمه‌ها تأکید شده بود. و هدف نه تنها افزودن به زیبایی بلکه برای نشان دادن پیروزی انسان بر طبیعت بود.