باد حکه

بادحکه. [ ح ِک ْ ک َ / ک ِ ] ( اِ مرکب ) بمعنی شهوت و باه زنان، و این مرکب است چه حکه بمعنی خارش است چون باد و روح در عروق و اعصاب اندام زن ممتلی میشود حالتی مثل خارش بهم میرسد. ( غیاث ) ( آنندراج ).

شهوت زنان

💡 همی گفتم این شوم بیداد را که چندین مدار آتش و باد را

💡 پیوسته کمان دولتت بر زه باد روز تو ز روز و شبت از شب به باد

💡 نشست تو بر گاه فرخنده باد یلان جهان پیش تو بنده باد

💡 خویشتن را به باد بر داده آن جهان را بدین جهان داده

💡 باد گل دولتت همیشه شکفته تا ننهد چرخ با شکوه تو خارم

💡 هم جور تو باشد که فزون باد دمادم چیزی گرم از سنگ جفای تو رهاند