ایه غیبت

«آیه غیبت» به آیه ۱۲ سوره حجرات گفته می‌شود که در آن خداوند مؤمنان را از غیبت کردن نهی می‌کند و حرمت آن را بیان می‌فرماید. این آیه با عبارت «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ ﴿۱۲﴾» آغاز می‌شود. در این آیه، علاوه بر پرهیز از گمان بد، به دوری از تجسس و غیبت نیز دستور داده شده است. غیبت به معنای بیان کردن عیب یا نقصی از دیگران در غیاب آن‌هاست، به گونه‌ای که اگر بشنوند ناراحت شوند. خداوند برای نشان دادن زشتی غیبت، آن را به خوردن گوشت برادر مرده تشبیه کرده است که امری بسیار ناپسند و تنفرآمیز است. این تشبیه نشان می‌دهد که غیبت از نظر اخلاقی و دینی عملی بسیار زشت و گناه محسوب می‌شود. آیه با تأکید بر تقوا پایان می‌یابد و یادآور می‌شود که خداوند توبه‌پذیر و مهربان است. بنابراین «آیه غیبت» همان آیه‌ای است که مسلمانان را از بدگمانی، تجسس و غیبت بازمی‌دارد. این آیه یکی از مهم‌ترین آیات اخلاقی قرآن در زمینه حفظ حرمت و آبروی انسان‌هاست. در نتیجه، مفهوم اصلی آن، حرمت غیبت و دعوت به پاکی زبان و رفتار اجتماعی است.