اهانت های ثمود

[ویکی فقه] اهانت های ثمود (قرآن). ابتلا به سختی و گمراه شدن، بهانه ثمود در پیروی نکردن از صالح علیه السلام بود.
کذبت ثمود بالنذر(طایفه ثمود (نیز) انذارهای الهی را تکذیب کردند،) فقالوا ابشرا منا وحدا نتبعه انا اذا لفی ضلـل وسعر(و گفتند: «آیا ما از بشری از جنس خود پیروی کنیم؟! اگر چنین کنیم در گمراهی و جنون خواهیم بود!) (مقصود از «سعر»، سختی و عذاب است.)
← تفسیر آیه فوق
بشر بودن پیامبر فرستاده شده برای ثمود، عامل بهانه جویی آنان در نپذیرفتن دعوت وی بود.الم یاتکم نبؤا الذین من قبلکم... ثمود...(آیا خبر کسانی که پیش از شما بودند، به شما نرسید؟! «قوم نوح» و «عاد» و «ثمود» و آنها که پس از ایشان بودند؛ همانها که جز خداوند از آنان آگاه نیست؛ پیامبرانشان دلایل روشن برای آنان آوردند، ولی آنها (از روی تعجب و استهزا) دست بر دهان گرفتند و گفتند: «ما به آنچه شما به آن فرستاده شده اید، کافریم! و نسبت به آنچه ما را به سوی آن می خوانید، شک و تردید داریم!»)... قالوا ان انتم الا بشر مثلنا...(رسولان آنها گفتند: «آیا در خدا شکّ است؟! خدایی که آسمانها و زمین را آفریده؛ او شما را دعوت می کند تا گناهانتان را ببخشد، و تا موعد مقرّری شما را باقی گذارد!» آنها گفتند: «(ما اینها را نمی فهمیم! همین اندازه می دانیم که) شما انسانهایی همانند ما هستید، می خواهید ما را از آنچه پدرانمان می پرستیدند بازدارید؛ شما دلیل و معجزه روشنی برای ما بیاورید!») کذبت ثمود المرسلین(قوم ثمود رسولان (خدا) را تکذیب کردند،) ما انت الا بشر مثلنا فات بـایة ان کنت من الصـدقین(تو فقط بشری همچون مائی؛ اگر راست می گویی آیت و نشانه ای بیاور!») کذبت ثمود بالنذر فقالوا ابشرا منا وحدا نتبعه انا اذا لفی ضلـل وسعر.

💡 در نامه اى به آن حضرت، جريان را به عرض رساندم، جواب آمد كه آن مطالبات را ازآنها وصول كن، من از آنان كه قبض داده بودند، مطالبه كردم و همه آنان قرض خود رابه من دادند جز يكى از آنان كه قبض بدهكارى او، چهارصد دينار بود، نزد او رفتم ومطالبه چهارصد دينار نمودم، او امروز و فردا كرد و پسرش به من اهانت نمود و فحش ‍داد از او به پدرش شكايت كردم، پدرش گفت: چه شده ؟ چرا مرا رها نمى كنى ؟

💡 بنابراين، رسول خدا (ص ) حتى قبل از نزول وحى، يك نوع نماز بى ركوع مى خوانده ومورد اهانت نيز واقع شده است. اگر همه سوره، يكدفهنازل شده باشد، چاره اى جز قبول اين روايات نداريم.

💡 و با اين همه واسطه، به اندازه جنايات و گناهانم، و به اندازه اى كه به خاطرنافرمانى ها و گناهانم حرمتت را دريدم (هر چند نيست به آنجاهل بودم )، و حُرمت رسولت و شريعتت و حرمت ويژگان درگاهت و حرمت قرآنت را شكستم وبه مقام بزرگت اهانت نموده و كوچك شمرم، به سوى تو توبه مى كنم.

💡 در تعاليم اخلاقى اسلام به طور استهزا و اهانت، ملامت و شمامت، ممنوع شناخته شده واولياى اسلام جدا مردم را از اين اعمال ناپسند برحذر داشته اند. درباره افراد مريض ومعيوب و ناقص الخلقه و طرز معاشرت با آنان اخبار مخصوص رسيده كه اگر عملامراعات شود، مبتلايان در برخورد با مردم دچار ناراحتى روان و احساس حقارت نمى شوند.