لغت نامه دهخدا
اشهب بجلی. [ اَ هََ ب ِ ب َ ج َ] ( اِخ ) اشهب بن بشر بجلی. ( متوفای 38 هَ. ق. / 658م. ) یکی از رئیسان قبایل در صدر اسلام بود و به دلاوری شهرت داشت. وی پس از واقعه نهروان با 180 تن بمخالفت با علی بن ابیطالب ( ع ) برخاست و اصحاب علی ( ع ) درجرجرایا ( بین واسط و بغداد ) با او پیکار کردند و اشهب و همراهانش کشته شدند. نسبت او به بجیله از تیره های یمن قبیله معد است. ( از اعلام زرکلی ج 1 ص 120 ).