ادب اموزنده

( ادب آموزنده ) ادب آموزنده. [ اَ دَ زَ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) ادب آموز. ادیب. استاد. معلم. || شاگرد. متعلم. معنی ادب آموزنده کرد؛ ای مؤدب کرد. ( مؤید الفضلاء ).

( ادب آموزنده ) ( اسم صفت ) ادب آموز
ادیب استاد

💡 کوه از چه ادب ضبط نفس‌ کرد که هر سنگ در دل مژه خواباند چراغان شرارش

💡 استفان که از ابتدا فردی مذهبی بوده با شروع تحصیلات و گذر زمان این مذهب را در راستای مأموریتی ادبی و هنری مورد شک و تحلیل قرار می‌دهد.

💡 ادب در دعاى يوسف صديق (ع ) به هنگامى كه همسر عزيز مصر او را تهديد كرد ودركلام او پس از ديدار پدر

💡 شرم و ادب نه شیوه ی شوخی و دلبریست در نرگس تو شیوه ی مستانه خوشترست

💡 گناه اگر چه نبود اختیارِ ما حافظ تو در طریقِ ادب باش، گو گناهِ من است