احمد بن علویه

[ویکی شیعه] ابوجعفر اصفهانی کرانی (۳۱۰ـ۲۱۲ق) مشهور به احمد بن علویه، کاتب، شاعر و محدث شیعی بود. اثر منظوم بر جای مانده از وی قصیده «نونیه» اوست که درباره واقعه غدیر خُم سروده شده است. شهرت وی در حدیث به سبب روایت آثار ابراهیم بن محمد ثقفی (درگذشته ۲۸۳ق) است. هرچند روایات او در مواضعی از کتاب های معتبر شیعه از جمله در کتب اربعه وارد شده و ابن داوود حلی از رجالیان متأخر نام او را در شمار ممدوحان آورده است، اما به صراحت از سوی رجال شناسان توثیق نشده است.
نسبت کرانی که در برخی منابع به وی داده شده است به کران یکی از محلات قدیم اصفهان باز می گردد اما این نسبت در نسخه حاضر از معجم الادباء که خود ماخذ اساسی برای منابع بعدی بوده به صورت کرمانی ضبط شده است. طوسی از معروف بودن او به ابن اسود سخن گفته و نجاشی آن را به صورت ابوالاسود ضبط کرده است.
یاقوت حموی به نقل از حمزه اصفهانی آورده است که احمد بن علویه در علم لغت چیره دست بوده و با ابوعلی حسن بن عبدالله لُغذه یا لُکده (درگذشت ۲۱۰ق) نحوی و لغوی ساکن بغداد همنیشینی داشته است.

💡 صادق هدایت، نویسنده معرف ایرانی، در بخشی از کتاب علویه خانم و ولنگاری، در ابتدای کتاب روستای دهنمک آرادان را این‌گونه توصیف می‌کند:

💡 این روستا در دهستان علویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.

💡 این روستا در دهستان علویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲٬۲۱۷ نفر (۷۸۳ خانوار) بوده‌است.

💡 این روستا در دهستان علویه قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۶ نفر (۷۴ خانوار) بوده‌است.

💡 این روستا در دهستان علویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن صفر نفر بوده‌است.

💡 علویه از نظر تاریخی همراه با دروزی‌ها از اسماعیلیه منشعب شده‌اند و اسماعیلیه نیز پیشتر از شیعه امامیه جدا شده‌است. و به نوشته برخی دیگر فرقه نصیریه در قرن پنجم هجری قمری از شیعه امامیه منشعب شد.