[ویکی فقه] اَبوالْبَقاءِ عُکْبَری، محب الدین عبداللـه بن حسین بن عبداللـه (۵۳۸-۶۱۶ق/۱۱۴۳-۱۲۱۹م)، نحوی و فقیه حنبلی بود.
خاندانش از عُکْبَرا (شهری کوچک در نزدیکی بغداد ) برخاستند، اما خود در بغداد به دنیا آمد و در همان جا پرورش یافت. از این رو وی را در نسبت به باب الاَزَج (از محلات بغداد) اَزَجی نیز خوانده اند. در کودکی به علت ابتلا به ابله از بینایی محروم شد، با این حال از همان اوان جوانی به کسب علوم مختلف پرداخت.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در خواب ديد حضرت امير(ع ) را به او فرمود: اى ابوالبقاء بعد از مدت زيادى كه با مابودى از ما جدا شدى. برگرد به مكانى كه بودى.
💡 در روز سوم مردى پيدا شد كه خورجين كوچكى بر دوش انداخته بود مانند پياده روهابسوى مكه كيسه را باز كرد و لباس از آن بيرون آورده پوشيده وداخل حرم مطهر شد زيارت كرد و نماز خواند و مبلغ يك دينار به ابوالبقاء داد و گفت:اين طعام را تهيه كن تا غذا بخوريم.