لغت نامه دهخدا
شاعریت. [ ع ِ ری ْ ی َ ] ( ع مص جعلی ) مدرکیت. کیفیت شاعر بودن و آگاه بودن: و لیست جزاء لانائیتک فیبقی الجزء الاَّخر مجهولاً حینئذ اذا کان وراء المدرکیة و الشاعریة، فیکون مجهولاً، و لایکون من ذالک التی شعورها لم یزد علیها. ( مجموعه دوم مصنفات شیخ اشراق، حکمت اشراق ص 112 ).
