ابن خراسانی

[ویکی فقه] اِبْن ِ خُراسانی، ابوالعِزّ محمد بن محمد بن مواهب (۴۹۴- رمضان ۵۷۶ق /۱۱۰۱ - ژانویة ۱۱۸۱م )، شاعر، عروضی، نحوی و کاتب بغدادی است.
به سبب نام نیایش از او به ابن مواهب نیز یاد کرده اند.
زندگی
از جزئیات زندگی وی چندان اطلاعی در دست نیست. احتمالاً در خراسان زاده شده و در طلب علم به بغداد رفته و همان جا مسکن گزیده است. از این رو به بغدادی نیز شهرت یافته است. ابن خراسانی در اواخر عمر به ضعف قوای دماغی دچار گشت و سرانجام در اوایل ماه رمضان ۵۷۶ درگذشت و در قبرستان الوردیة بغداد که امروز به مقبره شیخ سهروردی مشهور است، به خاک سپرده شد.
اساتید
وی ادب عرب را نزد جوالیقی فرا گرفت و از ابن نَبْهان و ابوالحسین بن الُطّیوری و دیگر مشاهیر عصر خویش حدیث شنید. بزرگانی چون ابن دبیثی از او حدیث روایت کرده اند. ذهبی، چنانکه خود اشاره کرده اجازه روایت نیز از او گرفته بوده است، اما از آن جا که در اواخر عمر فراموش کاری و غفلت بر ابن خراسانی غالب آمده بود، ذهبی - برخلاف گفته خود در سیر اعلام النبلاء - بعید می داند که ابن دبیثی از او حدیث شنیده باشد. ابن حجر نیز بر همین عقیده است، حال آنکه ابن دبیثی در روایت خود تصریح کرده که قبل از پدید آمدن این عارضه از او حدیث شنیده و اجازه روایت گرفته بوده است. وی به شوخ طبعی و ذکاوت شهرت داشت و نکته های او نقل محافل علمی بغداد بود.
فعالیت ها
...

💡 وی در شوال ۱۳۲۷ به همراه آخوند خراسانی در نامه‌ای خطاب به مجلس مجاهدین و انجمن‌ها چنین نوشتند:

💡 وی به همراه آخوند خراسانی و سید حسین میرپور طهرانی در ماجرای عزل (استعفای) اتابک اعظم (عین الدوله) نقش مؤثری داشته‌اند.

💡 اگر از خواجه یثرب بصورت دوری ایصادق بحمدالله ز نزدیکان سلطان خراسانی

💡 عراق را فزع است از نهیب و هیبت آنک سوی عراق کشد لشکرِ خراسانی

💡 هر خراسانی ز دشواری به آسانی رسید تا سپاه و موکب تو در خراسان آمدند

💡 بی‌گناهی شده همواره برو دشمن ترک و تازی و عراقی و خراسانی