ابن ابی الوفا

ابن ابی الوفا. [ اِ ن ُ اَ بِل ْ وَ ] ( اِخ ) شرف الدین ابوالطیب احمدبن محمدبن ابی الوفاء موصلی، شاعر. در خدمت بدرالدین لؤلؤ صاحب موصل میزیست ومداحی خلفا و ملوک میکرد، و او را قصائدی نیکوست.

💡 و همچنين از آثار وفا آنكه اگر شانش مرتفع شده و جاهش عظيم گرديده، حالت تواضعرا نسبت به او تغيير ندهد، بل به طريق سلوك اوليه باقى باشد، و منكمال الوفا ايضا الجزع من فراقه (يعنى و همچنين ازكمال وفا است كه از دورى او به فغان آيد.) و اين بود كه مجتبى سلام الله عليه گريهمى كردند در حال شهادت، از وجه آن سوال شد. فرمودند حاصلش:

💡 در سرمقاله ای در واشینگتن پست، این تونل‌ها به عنوان «استفاده از تن‌ها بتن به شدت مورد نیاز برای مسکن غیرنظامیان» و همچنین به عنوان خطری برای غیرنظامیان توصیف شده‌است، زیرا در زیر خانه‌های غیرنظامیان در «منطقه پرجمعیت شیجایه» و زیر بیمارستان الوفا ساخته شده‌اند.

💡 قال على (ع ):... فوقفت من امرهم على اثنتين كلتاهما فى محله المكروه؛ ممن ان كففت لميرجع و لم يعقل و ان اقمت كنت قدصرت الى التى كرهت. فقدمت الحجه بالاعذار و الانذارو دعوت المراه الى الرجوع الى بيتها و القوم الذين حملوها على الوفا بببيعتهم لى والترك ليقضهم عهد الله عزوجل لى، و اعطيتهم من نفسىكل الذى قدت عليه و ناظرت بعضهم فرجع و ذكرت فذكر.

💡 (سمهودى ) در خلاصة الوفا باخبار دارالمصطفىتفصيل اين حريق و حريق ديگر را كه ثانيا واقع شد نوشته است.

💡 شنيدم پيغمبر فرمود با زنهاتان وعده را خلف نماييد و دروغ هم عيب ندارد، اما وعده بچه هارا لازم الوفا بدانيد و وفا كنيد و دروغ هم نگويى و همچنين ساير قبايح ديگر ديگر را.