دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ عِنَبه، سیدجمال الدین احمدبن علی بن حسین حسنی حسینی (ح ۷۴۸- ۸۲۸ق / ۱۳۴۷-۱۴۲۴م )، مورخ و نسب شناس شیعی است.
نسب وی چنانکه خود نوشته است، با ۲۰ واسطه به امام علی بن ابی طالب (علیه السلام) می رسد، ابن عنبه از اعقاب عبدالله محض به شمار می رود، از این رو تبار «حسنی - حسینی » دارد، زیرا از طریق پدر به امام حسن (علیه السلام) و از طریق مادر به امام حسین (علیه السلام) نسب می برد و به همین دلیل است که ابن عنبه را گاه حسنی
احمد کیا گیلانی، سراج الانساب، ج۱، ص۵۵، به کوشش مهدی رجایی، قم، ۱۴۰۹ق / ۱۹۸۸م.
ابن عنبه احتمالاً در حِلّه زاده شد و از آغاز جوانی در زُمره شاگردان ابوعبدالله محمد بن قاسم بن معیه دیباجی (د ۷۷۶ق / ۱۳۷۴م )، نسب شناسی آموخت و از ملازمان و خاصان استاد شد. ابن عنبه در دوران آموزش از کتاب ها و استادان متعددی بهره برد، اما بی گمان بیشترین توشه علمی را از آثار ابن معیه بگرفت
احمد ابن عنبه، عمدة الطالب فی انساب آل ابی طالب، ج۱، ص۱۶۹، تیموری (کبری )، خطی مشکوه، شم ۱۸۱.
آثار بازمانده و یا منسوب به ابن عنبه جملگی در زمینه نسب شناسی است و از ارزش و اعتبار والایی برخوردار است.
← مهم ترین اثر
...
