یبغیان

«یَبْغِیَان» شکل صرف شده فعل از ریشه عربی بغی است و به معنای «تجاوز کردن، ستم کردن یا طلب چیزی ناحق» به کار می‌رود. ریشه بغی در لغت عربی معنای اصلی‌اش «تجاوز و طلب ناحق» است و اغلب در متون دینی و قرآنی برای بیان ستم یا اعمال زور و ظلم نسبت به دیگران به کار رفته است. این واژه نشان‌دهنده عملی است که در آن فرد یا گروهی حقوق دیگران را نادیده گرفته و چیزی را طلب می‌کند که حق او نیست. «یَبْغِیَان» به صورت سوم شخص جمع مذکر آمده و به معنای «آن‌ها تجاوز می‌کنند» یا «آن‌ها طلب ناحق می‌کنند» است و بیانگر عمل جاری یا مداوم است. در قرآن و متون اخلاقی، «بغی» معمولاً بار معنایی منفی دارد و اشاره به ستمگری، ظلم و تجاوز به حقوق دیگران دارد. این فعل می‌تواند هم در زمینه فردی و هم در زمینه اجتماعی یا سیاسی استفاده شود، هر جا که رفتار تجاوزکارانه یا طلب ناحق رخ دهد. از نظر صرفی، «یَبْغِیَان» فعل مضارع است و به دو نفر مذکر اشاره دارد که در حال ارتکاب تجاوز یا طلب ناحق هستند.