کشفی جعفر بن ابی اسحاق

[ویکی نور] «سید جعفر بن ابی اسحاق دارابی کشفی» که به دلیل داشتن کشف و کرامت به «کشفی» معروف گردید، در سال 1191ق در خانواده ای از علمای دین در قصبه «اصطهبانات» دیده به جهان گشود.
بنا بر برخی مدارک، پدرش سید یعقوب نام داشت که در آن روزگار یکی از علمای مشهور داراب محسوب می گردید. برخی از سیره نویسان چندان که باید درباره زندگی فردی و اجتماعی او سخن نگفته اند. تحصیلات مقدماتی خود را در آن قصبه فراگرفت. گویند اندکی از دروس را نزد مادر فاضله اش، که دختر شیخ حسن بحرانی، عالم برجسته اصطهبانات بود خواند. سپس در آستانه سن بلوغ علی رغم تهیدستی روانه یزد شد و پس از سه یا چهار سال اقامت در آن دیار، در حدود سال 1211ق رهسپار نجف اشرف شد و در درس اساتید بزرگ آن روز، به ویژه سید محمد مهدی بحرالعلوم، شرکت جست. وی بر اثر هوش سرشار و استعداد فراوان و نیز تاییدات ربانی و ریاضات نفسانی بر کرسی تدریس تکیه زد و به تدریج به عنوان فقیهی اصولی و عارفی سالک و حکیمی آگاه به زمان، شهره آفاق گردید.
اعتمادالسلطنه، وزیر انطباعات دوره ناصری، وی را از اجله علمای جامعین مابین علم و ایقان و ذوق و عرفان می خواند و فرصت شیراری نیز از او به عنوان قدوه علمای عصر و زبده فضلای دهر یاد می کند که در اجتهاد و فتاوی شهیر و در علم، تفسیر و حدیث بی نظیر بوده است. علی رغم حضور نسبتاً فعال علما در حوادث سیاسی دوره قاجاریه و نیز بروز رویدادهای سرنوشت سازی مثل جنگ های طولانی ایران و روس، کشفی نه مستقیماً مسئولیت سیاسی برعهده گرفت و نه در حوادث این دوره نشانی از خود گذاشت. لکن با حسام السلطنه، که در میان فرزندان فتحعلیشاه به اوصاف میانه روی و مآل اندیشی شهرت داشت، رابطه ای نیکو برقرار کرد و به درخواست وی برخی از آثار خود، هم چون، میزان الملوک و تحفةالملوک و کفایه الایتام را به نگارش درآورد.
وی در سال 1267ق در بروجرد بدرود حیات گفت.
میزان الملوک و الطوائف و صراط المستقیم فی سلوک الخلائف / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده
تحفة الملوک / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده

💡 7- چهار خصلت خدا پسندخداوند به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله وحى كرد كه من از جعفر بن ابى طالب بهخاطر چهار صفت قدر دانى مى كنم.

💡 محمّد و ابراهيم برخاستند و رفتند، سپس امام صادق (عليه السلام ) فرمود:متوكل، چسان يحيى با تو گفت كه (عمويم محمّد بن على و پسرش جعفر بن محمّد مردم رابه زندگى مى خوانند و ما ايشان را به مرگ دعوت مى كنيم ؟)

💡 جعفر بن ابيطالب: پس ما را براى چه مى خواهيد؟ تا توانستيد به ما آزار رسانديد، ماهم ناگزير از آن شديم كه از شهر و ديار شما هجرت كنيم، چرا نمى گذاريد در كشوربيگانه آسوده باشيم ؟!

💡 ابوكهمس مى گويد: به امام صادق (عليه السلام ) عرض كردم: عبدالله بن ابى يعفوربه شما سلام رسانيد؛ امام فرمود: بر تو و بر او سلام باد، وقتى كه نزد عبداللهرفتى به او سلام برسان و به او بگو جعفر بن محمد (عليه السلام ) مى گويد:

💡 امام رضا عليه السلام فرمود: از پدرم موسى بن جعفر عليه السلام شنيدم كه فرمود: ازپدرم جعفر بن محمد عليه السلام شنيدم كه مى فرمايد: كسى كه با اين دعا خدا رابخواند، در پايان كارش نمى بيند مگر آن چه را دوست دارد و دعا نيست:

💡 115 - عن جعفر بن محمد عليه السلام عن آبائه عليه السلام فى وصيه النبىصلى الله عليه و آله لعلى عليه السلام مثله و زاد: يا على ثلاث منجيات خوف الله فىالسر و العلانيه و القصد فى الغنى و الفقر و كلمهالعدل فى الرضا و السخط.