«کاژه» واژهای با چند کاربرد است که در متون مختلف معانی متفاوت دارد. در فرهنگ اسمها و کردی، کاژه (kazhe) به معنای محل امن و پناهگاه است و معمولاً بهعنوان نام دخترانه به کار میرود. در لغتنامههای فارسی، کاژه به خانه، منزل یا مقام اطلاق میشود و گاهی به کمینگاه صیاد نیز گفته شده است. در ادبیات کلاسیک، این واژه به خانهای ساخته شده از چوب، نی و علف مانند کومه یا آلاچیق اشاره دارد و میتواند به صومعه یا سرای نیز تعبیر شود. همچنین در جغرافیا، کاژه نام روستایی در دهستان ملکاری غربی بخش زاب شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است که طبق سرشماری ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۵۵ نفر و ۳۳ خانوار بوده است. این واژه هم در معنای امن و پناهگاه و هم به عنوان مکان واقعی یا مسکن کاربرد دارد.
کاژه
لغت نامه دهخدا
کاژه. [ ژَ ] ( اِ ) خانه و منزل و مقام. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). || کمینگاه صیاد. ( برهان ).
فرهنگ فارسی
( اسم ) ۱ - خانهای که از چوب و نی و علف سازند: کومه کوخ آلاچیق: [ چو آمد بیابان یکی کازه دید روان آب و مرغی خوش و تازه دید ]. ( گرشا ) ۲ - خانه سرای ( عموما ). ۳ - صومع. نصاری. [ و خوبرویان ترکان ما همه ما بر ما و ما چو نافه گشاده شده ز کاز. دام ]. ( رودکی )
فرهنگ اسم ها
اسم: کاژه (دختر) (کردی) (تلفظ: kazhe) (فارسی: کاژه) (انگلیسی: kazheh)
معنی: محل امن و پناهگاه
دانشنامه عمومی
کاژه، روستایی در دهستان ملکاری غربی بخش زاب شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۵ نفر ( ۳۳ خانوار ) بوده است.
