لغت نامه دهخدا
چودن. [ چ َ دَ ] ( اِ ) قالب فلزی. ( ناظم الاطباء ). چُدن. ترکیبی از آهن و زغال که تا پنج درصد زغال دارد، شکننده است و بدو رنگ سفید و خاکستری وجود دارد. چون سرد شود بر حجمش افزوده میشود از این رو در قالب گیری مورد استعمال فراوان دارد. || در تداول مردم خراسان بظرفی گفته میشود که از همین ماده و بشکل نیمکره است و برای تف دادن ( بو دادن ) دانه ها و سرخ کردن گوشت و غیر آن بکار رود. رجوع به چدن شود.
