💡 دولت عثمانی در موضعگیریهای پیشین خود تشویق به مهاجرت نموده بود، در اواخر سال ۱۸۶۳ از چرکسها خواسته بود که "بمانند و مبارزه کنند" و به آنان نوید داده بود که ائتلافی بینالمللی به کمکشان خواهد شتافت و سپس در ژوئن ۱۸۶۴ علیرغم مشخص بودن هزینههای انسانی، به شروع موج دیگری از مهاجرتها توصیه کرده بود. شنفیلد نیز عکس العمل عثمانی به بحران را «کاملاً ناکافی» ارزیابی میکند و مارک پینسون دولت عثمانی را متهم به عدم تلاش برای تدوین سیاست منسجم در مورد پناهندگان میکند. ریچموند همچنین استدلال میکند که انگلیسیها، علیرغم بحث جدی در مورد احتمال مداخله نظامی برای بهبود اوضاع چرکسیه، نهایتاً تنها نگران منافع ژئوپلیتیکی خود بودهاند و چرکسیه را «به حال خود رها کردهاند». در عین حال، راسور-اوون میگوید که لندن و استانبول، هردو با محدودیتهای عملی روبرو بودهاند و سازماندهی سیل پناهندگان بسیار دشوار بودهاست.