وعلن

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۴(بار)

💡 حضرت در اين روايت فوق مومن ومنافق را در كثرت وقلت از نظر رقم ندانسته است بلكهاز نظر قلب و زبان، ظاهر و باطن، سر وعلن بيان داشته است. يعنى منافق زبانش ذاكراست و باطنش غافل، اما مومن باطنش ذاكر وظاهرشعامل است، او چه مردم باشند چه نباشند خود را در حضور خدا مى داند، و براى آنكه هميشهدر حضور اوست ذكر مى گويد: چنانكه منافق براى آنكه در حضور مردم است ذكر مىگويد و تا در حضور كسى نباشد زبان از ذكر مى بندد، تا مردم رفتند يا او از حضورمردم رفت، ذكرهم از لبش ‍ مى رود، چون قلبش وابسته به دنيا و منقطع از خداست اما مومنهميشه در حضور خدا است، لذا هميشه و در همهحال ذاكر و عامل است.