هستى شناسى در مکتب صدرالمتالهین

[ویکی نور] هستى‎شناسى در مکتب صدرالمتألهین، از آثار فلسفی جعفر سبحانى تبریزى (متولد 1308ش) است که در آن یک دوره مختصر از وجودشناسی در حکمت متعالیه بر اساس نظریات صدرالمتألهین شیرازی (979- 1050ق)، به ویژه دو قاعده اصالت و تشکیک وجود بیان شده است.
مخاطب این اثر عبارت از نسل جوان و تحصیل کرده دنیای حاضر است که اندک آشنایی با فلسفه اسلامی دارد و جویای تحقیق بیشتر و تعمیق دانسته ها است.
این رساله که در سال 1350ش، تألیف شده بود، برای اولین بار در سال 1357ش، منتشر گردیده است.
این کتاب، اثری مختصر است و فصل‎بندی ویژه‎ای ندارد و به ترتیب درباره معنای دو مسئله مهم ( اصالت وجود و تشکیک حقیقت وجود) و ادله آن و نظریات مختلف و نظر خاصّ صدرالمتألهین شیرازی و نتایج آن توضیحات مفیدی مطرح کرده است.
مطالب کتاب، به صورت رسا و شیوا و به دور از پیچیده‏ گویی‎های معمول در کتب فلسفی شرح داده شده است.
نویسنده در مقدمه بر چند نکته تأکید کرده است:

💡 تقسيم بندى ديگر ناظر بر عدالت فردى و اجتماعى است. اين دو مفهوم هر يك در پيشزمينه خود، بيانگر نگاه خاص شما نسبت به هستى شناسى فردى و هستى شناسى اجتماعىاست. اگر مثل ليبرال ها تنها قائل باشيد كه جامعهمتشكل از افراد است، ديگر نمى توانيم صحبت از مقوله عدالت اجتماعى بكنيم و يا اينكهعدالت اجتماعى به عدالت فردى تقليل مى يابد.

💡 2- هستى شناسى، مقدّمه ى خداشناسى است. (خلق السموات...لايات )

💡 به هر حال، از عدالت بر پايه پيش فرضهاى هستى شناسى و انسان شناسى تعابيرمختلفى ارائه شده است. اهم اين تعابير عبارتند از:(1)