میرزا حبیب الله هاشم خویی

[ویکی فقه] میرزا حبیب الله هاشم خویی از دانشمندان متاخر است، شرح حال وی در کتب تراجم دانشمندان گذشته دیده نمی شود، برای این که او در عصری میان قرن دوازدهم و چهاردهم می زیسته است.
میرزا حبیب الله هاشم خویی، اگر چه معروف به «میرزا حبیب الله» است؛ ولی غالبا در کتب تراجمی که از این دانشمند یاد شده است، نامش «میر حبیب الله» فرزند سید محمد، معروف به «امین الرعایا»، فرزند سید هاشم فرزند سید عبدالحسین هاشمی موسوی خوئی است.
دوران علمی
این دانشمند بزرگوار در سن ۲۵ سالگی برای ادامه تحصیل عازم نجف اشرف شد، این دانشمند از میان اساتید مشهور نزد آیت الله آقا سید حسین حسینی کوه کمره ای تلمذ کرده است. مرحوم شیخ آقابزرگ تهرانی دو استاد دیگری برای این دانشمند یاد کرده که یکی مرحوم میرزا حبیب الله رشتی و دیگری میرزای شیرازی است.
آثار علمی
مرحوم میر حبیب الله خوئی دارای آثار و تالیفاتی است که ظاهرا تنها اثر او؛ یعنی «منهاج البراعه» دوبار به طبع رسیده است. آثار دیگرش بعضی در ادب عربی است، از قبیل «شرح العوامل» که در نحو است. این کتاب خیلی گسترده و مفصل نگارش یافته است و حدود ۴۱۲ صفحه است. دیگر حاشیه ای است، بر «فرائد الاصول» شیخ انصاری که از مبحث قطع تا آخر مبحث حجیت ظن ادامه داده و موفق شده بر این کتاب تا آن قسمت تعلیقه ای بنویسد. او همچنین یک سلسله رسائل متفرقه دارد، در فقه و اصول فقه که این ها معمولا تقریرات درس اساتید او است. کتابی هم به نام «تحفه الصائمین فی شرح ادعیه الثلاثین» دارد که در گزارش دعاهای هر روزه ماه مبارک رمضان است، و دیگر کتابی تحت عنوان «رساله فی رد الصوفیه» نوشته که البته این کتاب گزیده ای است، از مطالبی که به مناسبت در طی خطبه ۲۰۸ نهج البلاغه مطرح کرده و در واقع این کتاب را از شرح نهج البلاغه التقاط و انتخاب کرده است.
عناوین مرتبط
...

💡 او ازفقهای برجسته و علمای بزرگ شیراز بود. در شیراز، نزد شیخ مهدی کجوری در همان شهر تلمذ نمود، سپس، به عتبات عالیات مهاجرت نموده و در نجف اشرف در محضر درس میرزا حبیب‌الله رشتی و دیگران حاضر شده و به کسب کمالات پرداخت.