منبث

واژه «منبث» در منابع عربی دو معنای اصلی دارد. معنای نخست آن بیهوش و ناتوان است، به گونه‌ای که فرد یا موجودی قدرت حرکت یا آگاهی خود را از دست داده باشد. معنای دوم، پراکنده و متفرق است؛ این کاربرد بیشتر در متون ادبی و قرآنی دیده می‌شود، مانند آیه قرآن: «فکانت هباءً منبثّاً»، که به معنای تبدیل شدن به غبار یا ذرات متفرق و پراکنده آمده است. بدین ترتیب، «منبث» هم می‌تواند وصف حالتی جسمانی یا ذهنی باشد که در آن بیهوشی یا ضعف وجود دارد و هم صفتی برای توصیف چیزهایی که از هم جدا شده یا پراکنده‌اند. این واژه در ادبیات عربی بار معنایی تصویری و کنایی دارد و برای بیان فقدان انسجام، ضعف یا پخش‌شدگی به کار گرفته می‌شود.