محمدباقر حکیم باشی مدرس خراسانی اصفهانی

[ویکی فقه] حاج میرزا محمدباقر حکیم باشی بن میرزا عبدالجواد مدرس خراسانی، طبیب فقیه و حکیم ادیب، از دانشمندان و اطباء معروف اواخر دوره قاجاریّه در اصفهان می باشد.
حاج میرزا محمدباقر حکیم باشی بن میرزا عبدالجواد مدرس خراسانی، طبیب فقیه و حکیم ادیب، از دانشمندان و اطباء معروف اواخر دوره قاجاریّه. در اصفهان متولّد شد. مدّتی نزد پدر به تحصیل پرداخت. سپس نزد آقا سیدمحمد شهشهانی، حاج شیخ محمّدباقر نجفی، حاج سیّد اسداللَّه بیدآبادی، ملّا حسین علی تویسرکانی و میر محمّد صادق کتابفروش تلمّذ نمود و در علوم فقهی به اجتهاد نائل آمد و در طب طبیبی حاذق و در حکمت، حکیم ماهر شد.
مهدوی، سیدمصلح الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۱۴۵.
امّا پس از فوت پدر به ناچار از تدریس علوم دینی چشم پوشیده به طبابت پرداخت. در جوانی طبیب خوانین بختیاری بود و سرانجام به طبابت خانواده ظلّ السّلطان حاکم اصفهان پرداخت.
جناب، علی، الاصفهان (رجال و مشاهیر)، ص۲۰۲-۲۰۳.
میرزا ابوالقاسم ناصر حکمت، دکتر ابراهیم انواری، میرزا محمّد باقر طبیب پوده ای، میرزا علی آقا شیرازی، میرزا علی محمّد طبیب کرونی، آقا شیخ محمّد هادی فرزانه قمشه ای و حاج سیّدمصطفی مؤیّد الاطباء از شاگردان زبده او بوده اند.
تخت فولاد، یادگار تاریخ، (نسخه خطی.
...

💡 سید محمدباقر حکیم در تاریخ ۷ شهریور ۱۳۸۲ سه ماه پس از سقوط صدام و بازگشتش به عراق، پس از اقامه نماز جمعه در حین خروج از حرم امیرالمومنین در نجف بوسیله یک بمب قوی ترور شد. در این واقعه ۸۵ نمازگزار دیگر نیز همراه او کشته شدند.

💡 سیدعمار حکیم در مرحله پیش از سقوط رژیم بعث (سال ۲۰۰۳) به فعالیت‌های تبلیغی و فرهنگی اشتغال داشت و در موارد متعددی به نمایندگی از عمویش، سید محمدباقر حکیم، در مراسم و برنامه‌های فرهنگی و سیاسی و مجامع شهروندان عراقی ساکن خارج از این کشور، ازجمله در اروپا و استرالیا حضور می‌یافت.

💡 او رهبری مجلس اعلای اسلامی عراق را پس از مرگ برادرش محمدباقر حکیم در سال ۲۰۰۳ بر عهده گرفت و تا پایان عمر در اختیار داشت. حکیم یکی از اعضای حکومت انتقالی عراق پس از سقوط صدام بود و مدتی ریاست آن را در سال ۲۰۰۳ بر عهده داشت. حکیم از حامیان فهرست ائتلاف ملی عراق در انتخابات مجلس عراق (ژانویه ۲۰۰۵) بود.

💡 در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۹، اعتراضات، با وجود استعفای عادل عبدالمهدی، ادامه داشت و مردم با بستن راه‌ها و ایجاد تجمعات در بغداد و چند شهر دیگر تأکید کردند که تا سقوط کامل رژیم، اعتراضات ادامه خواهد داشت و شعار آنها «کنار رفتن و محاکمه همه افراد فاسد» بود. در همین روز در نجف و جنوب عراق دست‌کم ۳ نفر کشته و ۵۸ نفر مجروح شدند. مردم معترض عراق در ورودی آرامگاه محمدباقر حکیم را به آتش کشیدند.