سید ابوالقاسم شجاعی

[ویکی شیعه] سید ابوالقاسم شجاعی معروف به سید قاسم شجاعی (۱۳۱۲-۱۳۹۷ش)، خطیب، واعظ و روضه خوان مشهور شیعه در تهران بود. وی از شاگردان خاص محمدتقی فلسفی بود و سخنوری را بیشتر از او آموخت. او همچنین از شاگردان جعفر خندق آبادی، امام اهوازی و شیخ رجبعلی خیاط بود. از خندق آبادی فلسفه و دروس مقدمات و سطح حوزه و از امام اهوازی تفسیر را فراگرفت.
شجاعی در آذر ۱۳۴۳ش، همراه با روحانیان دیگری از جمله مرتضی مطهری، محمدتقی فلسفی و احمد کافی، در حکومت پهلوی بازداشت شد. در گزارش ساواک درباره علت بازداشت او آمده بود که در ۱۸ بهمن ۱۳۴۲ش، پیش از شیخ احمد کافی در مسجد خانی آباد تهران بر منبر رفته و در مورد دستگیری آیت الله خمینی اظهارات خلاف مصالح مملکت نموده است. او در اردیبهشت ۱۳۴۴ش به دو ماه زندان محکوم شد.
سید ابوالقاسم شجاعی در سخنوری مهارت داشت. او با هدایت استادش خندق آبادی با منبر و تبلیغ آشنا شد. شریف رازی در بخش مشاهیرِ گویندگان و نویسندگان وابسته به حوزه علمیه های قم، مشهد و تهران در کتاب گنجینه دانشمندان او را معرفی کرده است. شجاعی از مؤسسان هیئت فاطمیون در سال ۱۳۴۷ش در تهران بود و از اعضای هیئت امنای حسینیه فاطمیون نیز به شمار می رفت.

💡 در سال ۱۳۵۵ هجری قمری به کربلا رفت و در آنجا شاگرد محمدهادی میلانی بود. پس از آن در سال ۱۳۵۷ هجری قمری به نجف رفت و در حوزهٔ‌علمیهٔ نجف از حضور مراجع و استادان معروفی مانند محمد حسین غروی اصفهانی (مشهور به کمپانی)، محمد علی کاظمینی، محمدرضا آل یاسین، محمد کاظم شیرازی، سید ابوالقاسم خوئی استفاده برد.

💡 همچنین در مسجد یک کتابخانه خصوصی به نام کتابخانه آیت‌الله‌العظمی سید ابوالقاسم خویی وجود دارد. این کتابخانه شامل کتاب‌های مهم، نسخه‌های خطی و اسناد مکتوب است.

💡 سید عبدالمجید خویی متولد ۶ اوت ۱۹۶۲ در نجف بود که در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۰۳ در حرم علی بن ابی‌طالب به قتل رسید. او فرزند سید ابوالقاسم خویی از مراجع تقلید شیعه بود. او پیش از قتل سال‌ها در لندن اقامت داشت و بنیاد الخویی را اداره می‌کرد.

💡 از اواسط دههٔ ۶۰ میلادی به عنوان نمایندهٔ چند مرجع شیعه از جمله سید ابوالقاسم خویی، در کشورهای عراق و کویت فعالیت داشت. عمدهٔ فعالیت‌های او علیه حزب بعث عراق و اندیشه‌های کمونیسم بود. او در سال ۱۹۷۴ میلادی به لبنان بازگشت.