رخت انداختن

رخت انداختن. [ رَ اَ ت َ ] ( مص مرکب ) یا رخت انداختن در جایی. کنایه از اقامت کردن. از حرکت بازایستادن و ماندن. توقف کردن در جایی:
گفتی از آن حجره که پرداختند
رخت عدم در عدم انداختند.نظامی.سپه را یکی بانگ برداشت سخت
که دیگر مران خر بینداز رخت.( بوستان ).

( ~. اَ تَ ) (مص ل. ) اقامت کردن، فرود آمدن.

کنایه از اقامت کردن از حرکت باز ایستادن و ماندن.

اقامت کردن، فرود آمدن.

💡 هست با قد دو تا برگ اقامت ساختن زیر دیوار شکسته رخت خواب انداختن