خواجه جلالالدین محمد صاعدی اصفهانی از شاعران و سخنوران برجسته قرن دهم هجری قمری به شمار میآید. وی از بزرگان خاندان آل صاعد بود؛ خاندانی که در اصفهان جایگاه علمی، ادبی و اجتماعی مهمی داشتند. صاعدی اصفهانی بیشتر به سبب ذوق شعری، قدرت بیان و لطافت سخن در میان اهل ادب شناخته میشد. اشعار او غالباً دارای مضامین عاطفی، عرفانی و انسانی است و رنج، صبر و عشق در آنها نمود دارد. از جمله ابیات معروف او این بیت است: «صبری که بود اندر دلم رفت از غمت یکبارگی / اکنون من و کنج غمت، خوکرده با بیچارگی». این بیت نشاندهنده زبان روان، احساس عمیق و توانایی شاعر در بیان اندوه و عشق است. خواجه جلالالدین محمد صاعدی در سال ۹۴۳ هجری قمری درگذشت و آثارش در تاریخ ادبیات اصفهان باقی مانده است.
خواجه جلال الدین محمد صاعدی اصفهانی
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] خواجه جلال الدّین محمّد صاعدی، از شعرای قرن دهم هجری اصفهان و از بزرگان آل صاعد بوده است.
خواجه جلال الدّین محمّد صاعدی، از شعرا و سخنوران قرن دهم هجری، و از بزرگان آل صاعد بوده، و در سال ۹۴۳ق وفات یافته است. این بیت از او است:"صبری که بود اندر دلم رفت از غمت یک بارگی•••اکنون من و کنج غمت، خوکرده با بیچارگی".
