حق الیقین فی معرفه اصول الدین

[ویکی نور] حقّ الیقین فی معرفة أصول الدین، از آثار محدث شیعی و صاحب تألیفات فراوان، مرحوم آیت الله سید عبدالله شُبَّر (متوفای 1242ق) است که در آن یک دوره اعتقادات اسلامی را از توحید تا معاد به صورت نقلی و عقلی و بیشتر با تأکید بر ادله نقلی، به زبان عربی توضیح داده است. نویسنده، نگارش این اثر را در سال 1226ق، به پایان رسانده است.
نویسنده بیشتر گرایش اخباری داشته و تأثیر این گرایش در کتاب حاضر نیز مشهود است و به همین جهت به نظر می رسد نویسنده محترم به جنبه عقلی و استدلالی مسائل اعتقادی توجه شایسته ای نکرده است.
این کتاب که دو جزء دارد از مقدمه ای در مورد شرح حال و زندگی نویسنده (به قلم سید جواد شُبَّر) و مقدمه مؤلف و پنج بخش به ترتیب ذیل تشکیل شده است:
جزء اول (شامل توحید، عدل، نبوت و امامت) و جزء دوم (شامل معاد). بعد از این بخش ها، خاتمه (به قلم سید علی شُبَّر) آمده است.
منابع مورد استفاده ایشان به صورت عمده عبارت است از قرآن کریم، کتب حدیثی و تفاسیر.

💡 عارفانه گر تو را باشد یقین نزد تو حق الیقین باشد چنین

💡 شمسه حق الیقین چو چشمه خورشید شعله زنانست در ظلال حقیقت

💡 تو را حق الیقین گر سمع باشد شهود حق بعین الجمع باشد

💡 همتش برده بدار الملک دین چار بالش برتر از حق الیقین

💡 من ترا از خویشتن در باب شعر و شاعری کمترین شاعر شناسم، هذه حق الیقین

💡 گنج حق را جان پاک او امین این بود دیباچه حق الیقین