بوط

لغت نامه دهخدا

بوط. [ ب َ ] ( ع مص ) محتاج شدن پس از توانگری و خوار شدن پس از ارجمندی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

محتاج شدن پس از توانگری و خوار شدن پس از ارجمندی.

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 که متأسفانه به دلیل عدم رسیدگی تسطیح گردیده است. ظاهراً قلعه‌ای بوده‌است شامل خشت‌های ۴۰*۴۰*۱۰ مر بوط به دوران تاریخی قبل اسلام