ابن طباطبا علوی اصفهانی ابراهیم بن ناصر

[ویکی نور] «ابواسماعیل ابراهیم بن ناصر بن طباطبا» از خاندان علوی مشهور به آل طباطبا است. طباطبا، همان ابراهیم بن اسماعیل دیباج، فرزند ابراهیم بن عمر بن حسن مثنّی، فرزند امام حسن مجتبی(ع) است. از تاریخ ولادت وی اطلاعی در دست نیست و درباره تاریخ وفات وی نیز می توان گفت بی تردید وی تا اواخر دهه هشتم قرن پنجم هجری، یعنی تا اواخر سال 479ق زنده بوده است اما به زنده بودن وی بعد از این تاریخ اطمینان نمی توان یافت؛ به خصوص وقتی که می بینیم وی نام یکی از بزرگان مشهور طالبیین؛ یعنی شریف مرتضی را که در سال 480ق. وفات کرده در کتاب خود ذکر نکرده است در حالی که این شریف مقام والایی از علم و شرف و مرتبت داشته و از کسانی نیست که نامش فراموش شده باشد.
مؤلف خود مقیم اصفهان بوده اما درباره شهرهایی که بدانها سفر کرده، در سرتاسر کتاب به نام شهری جز شهر ری برنمی خوریم؛ البته طبیعی است که قدم وی به قم و آبه و دیگر شهرهایی که مسافر اصفهان از آنجا عبور می کند رسیده است اما در کتاب عبارتی که ورود وی به شهری جز شهر ری را بیان کند وجود ندارد.
درباره مذهب وی، قرائن و شواهد از زیدی بودن وی حکایت دارد. از جمله این قرائن توصیف مؤلف از قاسم رسی بن ابراهیم طباطبا و نیز زید بن علی بن الحسین به عنوان امام است و می دانیم که این قبیل افراد از امامان زیدیه اند نه امامان شیعیان اثناعشری. بنابراین اینکه مؤلف در کتاب خود به وصف این بزرگان بسنده نموده و از ائمه اهل بیت(ع)، جز امیرالمؤمنین علی(ع) نامی نبرده است نشانگر آن است که وی شیعه زیدی است.
1. دیوان الانساب و مجمع الاسماء و الالقاب؛
2. منتقله الطالبیه که ترجمه آن با نام مهاجران آل ابوطالب منتشر شده است.

💡 قيام ابن طباطبا، به ثمر رسيد و بازماندگان علوى موفق شدند در يمن حكومت زيديهتشكيل دادند و رسما زمام امور را در آن نواحى به دست بگيرند.

💡 فرماندهى اين قيام به عهده ابوالسرايا بود و اينرجل سلحشور كه قبلا از جمله دعات و رسولان ابن طباطبا بود اين جنبش كه بر ضد دستگاهماءمون عباسى صورت گرفت قواى زيديه نقش فعالى داشتند. (738) و (( زيدالنار )) فرزند امام هفتم، نيز از افراد دلير اين قيام بود و او خانه هاى بنى عباس رابه آتش كشيد و به همين جهت او را (( (زيد النار) )) لقب دادند.

💡 علت پيدايش حكومت زيدى در يمن اين بود كه بعد از درگذشت ابن طباطبا، برادرش قاسممعروف به (رس ) به سوى بلاد هند گريخت و در آنجا به ارشاد مردم پرداخت و مردم رابه رضاى آل محمّد (صلى اللّه عليه و آله ) دعوت مى نمود او درسال 245 ه‍ ق در هند درگذشت.(742)