لحما

[ویکی الکتاب] معنی لَهُمَا: برای آن دو - برای آن دواست - فقط برای آن دواست (اگر در اول جمله بیاید)
ریشه کلمه:
لحم (۱۲ بار)
گوشت.. و از هردو گوشت تازه می‏خورید. جمع آن لحوم است. و نیز لحام و لحمان آمده ولی در قرآن یافته نیست. ازجمله گوشتهای حرام در قرآن گوشت خوک است. *. در این آیه روشن شده که غیبت به حکم خوردن گوشت مرده برادر است، تشبیه به مرده ظاهرا از جهت غیاب طرف و تشبیه به خوردن گوشتش به نظر می‏آید برای آن است که احترام مغتاب و مورد اطمینان بودنش را از بین می‏برد گویی گوشت او را خورده وفقط استخوان را از او باقی گذاشته است. به موجب اخبار، واقعیت غیبت همین است و درآخرت نیز به همان شکل مجسم خواهد شد در مستدرک کتاب حج باب غیبت از قطب راوندی نقل شده: رسول خدا«صلی الله علیه واله» در شب معراج قومی را دید که جیفه‏ها می‏خورند فرمود: ای جبرئیل اینها کدام کسانند؟ گفت: آنانکه گوشتهای مردم را می خورند. در مجمع و جوامع الجامع روایت شده: ابوبکر و عمر، سلمان را محضر رسول خدا«صلی الله علیه و آله» فرستادند تا طعامی بیاورد حضرت بخازنش اسامه حواله کرد، اسامه گفت: چیزی در اختیار من نیست. سلمان پیش آن دو برگشت، گفتند: اسامه بخل کرده و اگر سلمان را به چاه پر آبی بفرستیم آبش فرورود. چون ابوبکر و عمر نزد آنحضرت آمدند فرمود: چرای سبزی گوشت را دهان شما می‏بینم؟ گفتند: یارسول الله ما امروز گوشت نخورده‏ایم! فرمود: گوشت سلمان و اسامه را می‏خوردید پس آیه فوق نازل شد. نظیر این روایت بدو طریق از درّمنثور در المیزان نقل شده است.

💡 و چون حليس، سرور قوم احابيش، او را در آن حال ديد، بنى كنانه را مخاطب ساخت و گفت: اى مردم بنى كنانه ! هذا سيد قريش يصنع بابن عمه لحما ما ترون ؟!

💡 و در جاى ديگر (خورشيد و ماه را مسخر شما ساخت ) و سخر لكم الشمس و القمر(ابراهيم - 33) و در جاى ديگر (دريا را به تسخير شما در آورد تا گوشت تازه از آناستفاده كنيد) و هو الذى سخر البحر لتاكلوا منه لحما طريا(نحل - 14).

💡 و عجيب اينكه (از هر دو گوشت تازه مى خوريد) (و منكل تاكلون لحما طريا).

💡 و فرمود: (( ((و هو الذى سخر البحر لتاءكلوا منه لحما طريا و تستخرجوا منه حليةتلبسونها)). )) (202)

💡 390-اين جمله به اين صورت: ان اءحب الناس الى لحما اءن آكله، للحم اءنت منه.(دوست داشتنى ترين و محبوب ترين گوشت نزد من براى اين كه بخورم، گوشتى استكه تو از آن به وجود آمده اى.)در نامه ى زياد بن اميه به حضرت امام حسين عليه السلام- آمده است.ر.ك: شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 16، ص 19؛ بحارالانوار، ج44، ص 92.