کمین گر

کمین گر. [ ک َ گ َ ] ( ص مرکب ) کمین ور. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به کمین ور شود.

کمین ور.

💡 سرافراز نستوه با آن سپاه کمین برگشادند و بستند راه

💡 مکش چو صید تو گشتم کز ابروی خوبان کمان فتنه ز هر گوشه در کمین دارم

💡 چنان شد که گر برگشودی کمین شه چرخ را در ربودی ز زین

💡 چندان نسیم عشق تو بنشست در کمین کآخر چو گل به باد فنا داد رخت من

💡 چه کنم کجا گریزم ز کمان ابروی او گر ازین کمان گریزم اجلست در کمین هم

💡 نه برقی در کمین، نه تندبادی در نظر دارد به امید چه یارب خوشه ما دانه می بندد؟