شیرین گو

شیرین گو. ( نف مرکب ) شیرین گوی. شیرین سخن. شیرین گفتار. خوش سخن:
طعنه از کس خوش نباشد گرچه شیرین گو بود
زخم نی بر دیده سخت است ار همه نیشکّر است.جامی.از مردم خوش طبع شیرین کار و شیرین گوی که در شهر هستند برآورند. ( تزوک تیموری، نسخه خطی، از مجله دانش سال 2 شماره 2 ص 83 ). رجوع به مترادفات کلمه شود.

شیرین سخن شیرین گوی شیرین گفتار

💡 یک‌سخن‌ز دو لب شیرین گوی صد گواژه بر لب شیرین زن

💡 طعنه از کس خوش نباشد گرچه شیرین گو بود زخم نی بردیده سخت است ار همه نیشکر است

💡 طعنه از کس خوش نباشد گرچه شیرین گو بود زخم نی بر دیده سخت است ار همه نیشکر است

💡 سیف فرغانی پیوسته سخن شیرین گو تا پسندیده آن خسرو خوبان آید

💡 ای برادر گر خرد داری تمام نرم و شیرین گوی با مردم کلام

💡 بازآ صنما نرمک، بنشین به سرا خوش‌خوش گه بذله شیرین گو گه باده رنگین کش