شهر گشا

شهرگشا. [ ش َ گ ُ ] ( نف مرکب ) فاتح. گشاینده شهر. ستاننده شهر:
شاد باش ای ملک شهرگشایان که شدست
در دهان عدو از هیبت تو شهد شرنگ.فرخی.ورنه چرا کرد سپهر بلند
شهرگشایی چو تو را شهربند.نظامی.

فاتح گشاینده شهر

💡 آن شهریار شهر گشای ملوک بند کامروز مثل او به جهان شهریار نیست

💡 مطفزی ملکی خسروی خداوندی که میر شهر گشای است و شاه شیر شکار

💡 بدست ابر مثال و بتیغ صاعقه فعل به رأی شهر گشای و به تیر شیر شکار

💡 شاه معظم اخستان شهر گشای راستین داد ده ظفر ستان، ملک خدای راستین

💡 خدایگانا زین شاهزادگان برخور سران شهر گشای ویلان لشکردار