گشای

گشای. [ گ ُ ] ( نف ) گشا. گشاینده. و با شادی، نهانی، دل، کشور، ملک، مشکل، کار و... به صورت ترکیب آید:
ایا ضمیر تو شادی گشای انده بند
ایا قبول تو نعمت فزای و شادی کاه.امیرمعزی.سوم فیلسوفی نهانی گشای
که باشد به راز فلک رهنمای.نظامی.که ملک جهان را ز فرهنگ و رای
شد از قاف تا قاف کشورگشای.نظامی.خلف دیده سلغر ملک دولت و دین
فلک آیت رحمت ملک ملک گشای.سعدی ( طیبات ).امیر عدوبند مشکل گشای
جوابش بگفت از سر علم و رای.سعدی ( بوستان ).|| ( اِمص ) گشودن. مقابل بند و بستن: چون شاعر و دبیر سخن گویند اندر او اضداد گرد آید، همچون شب و روز و گشای و بند مانند این عمل را متضاد خوانند. ( ترجمان البلاغه رادویانی ).

۱ - ( اسم ) در ترکیبات بمعنی گشاینده آید: بندگشا بخت گشا پا گشا چهره گشا عقده گشا کار گشاکشور گشا.
گشاینده
( گشا ی ) ۱ - ( اسم ) در ترکیبات بمعنی گشاینده آید: بندگشا بخت گشا پا گشا چهره گشا عقده گشا کار گشاکشور گشا.

💡 گره گشای ز کیسه که قحبه بند ازار به دوستی خدا و رسول نگشاید

💡 بند گشای خزانه تو چه کرده ست کو را هزمان به دست جود سپاری

💡 ز آن زلف مشکسا گرهی بر رخم گشای گر بسته ای کمر که رهانی دلم ز بند

💡 گره گشای خط طره مراد تو را ز عضوها همه ناخن دمد چوماهی سیم

💡 چه دل، که غنچه پیکان شکفته می گردد ز گرمی دم مشکل گشای درویشی