شمع پیکر

💡 من زان بت پیمانشکن با شمع می راندم سخن شمع از من اندر تاب و من زان شمع پیکر سوخته

💡 به شب بالاش بودی شمع پیکر به سر بر آتش او را ماه و اختر

💡 شمع شب یعنی که مه با اوست همچون شمع روز زین سبب مه هر مهی زان شمع پیکر بشکند

💡 در اشعار کلاسیک و کهن فارسی، از زیبایی و درخشش چهره معشوق به عنوان یک سیمای شمع پیکر و بسیار نورانی یاد شده است.

💡 او با آن چهره شمع پیکر و بسیار آرام خود، گویی نوری از معنویت را در میان جمعیت پراکنده می‌کرد و همه را خیره می‌کرد.

💡 شاعر با توصیف دقیق و هنرمندانه، محبوب خود را با صفاتی همچون شمع پیکر و بسیار لطیف در بند کلمات خود گرفتار کرده است.