خس و خاشاک

خس و خاشاک. [ خ َس ُ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) آشغال. کاه ریزه. خاشاک ریزه. خس و خار. رجوع به «خس و خار» و خاشاک شود.

آشغال کاه ریزه

💡 از آن ننشیند از طوفان به دامن گرد ساحل را که از دریای گوهر با خس و خاشاک می‌سازد

💡 ای بهار آفرینش گرده سیمای تو رشته جانها خس و خاشاک از دریای تو

💡 تا توانی چون موج دریا را کشیدن در کنار چون خس و خاشاک محو جلوه ساحل مشو

💡 بحر اگر موج زنست از خس و خاشاک چه باک؟ با تو زاندیشه چه اندیشه و از باک چه باک؟

💡 هوس را عشق می سازد دل سوزان من صائب خس و خاشاک را این شعله زرین چنگ گرداند

💡 زیر این خون بسته مژگان مردم چشم ترم از خس و خاشاک پل بر روی جیحون بسته‌اند