دانشنامه اسلامی
[ویکی نور] ابوالحسن محمد بن احمد بن علی قمی معروف به ابن شاذان قمی، در میانه سال های 374 تا 460 در قید حیات بوده است. بنابراین او از علمای قرن چهارم و پنجم هجری است.
اولین محلی که برای زندگی او ذکر شده شهر کوفه است که در آنجا در سال 374 هجری از حسین بن احمد روایت شنیده است.
این نام مشترک بین دو نفر است: محمد بن احمد بن شاذان قمی که فرد مورد بحث ما است و ابوالفضل، علی بن حسن بن شاذان که از علمای اهل سنت است و صاحب تألیفاتی نیز می باشد.
ابوالحسن ابن شاذان قمی از محدثان شیعه است که از افراد فراوانی روایت نقل کرده و محضر بسیاری از علمای شیعه و سنی را درک کرده است.
برخی مشایخ او عبارتند از: پدرش احمد بن علی، که از علما و مؤلفین شیعه بوده و ابن رئاب کتاب «فضائل أمیر المؤمنین علیه السلام» را از او نقل کرده است، ابن قولویه صاحب کتاب شریف «کامل الزیارات» که دایی ابن شاذان است، شیخ صدوق، هارون بن موسی تلعکبری و...
از جمله شاگردان و روات احادیث ابن شاذان می توان به بزرگانی چون شیخ طوسی، نجاشی صاحب رجال و کراجکی مؤلف کنز الفوائد اشاره نمود.
