جان طلب

جان طلب. [ طَ ل َ ] ( نف مرکب ) از اسماء محبوب. ( آنندراج ).

از اسمائ محبوب

💡 غرقهٔ دریا بماند خشک لب سر جانان می‌کند از جان طلب

💡 جلوه شاهد مقصود بود پرده نشین تا مصفا نشود آینه جان طلب

💡 گر ز ما جان طلبی از تو نداریم دریغ جان و سر هر دو فشانیم بخاک در تو

💡 جانی نماند لیک اگر جان طلب کنی بهر تن ضعیف من این نیم جان پر است

💡 جهان جان طلب بگذر ز بودت بگو ای دل که آخر می چه بودت

💡 در ره خدمت اگر مال خوهی در بازند وز سر رغبت اگر جان طلبی بسپارند