بناکام

بناکام. [ ب ِ ] ( ق مرکب ) ناکامانه. ناکام. ( فرهنگ فارسی معین ). ناچار برخلاف میل:
بناکام باید بدشمن سپرد
همه رنج ما باد باید شمرد.فردوسی.بلا دید روزی به محنت گذاشت
بناکام بردش بجانی که داشت.سعدی ( بوستان ).

ناکامانه.

💡 که چون پیمانه پر گردد بناکام بگرداند سر خود در سرانجام

💡 اگر آبی کند یک جای آرام بگردد رنگ و طعم او بناکام

💡 چرا شد پای بند آن دلارام که باید شست دست از وی بناکام

💡 چو آواز بیژن رسیدش بگوش برآمد بناکام ازو یک خروش

💡 کنون عمریست کاندر راه عشقش بناکامی مرا بگذشت ایام

💡 وین نباشد بعد عمر مستوی که بناکام از جهان بیرون روی