باغش

باغش. [ غ ِ ] ( ع ص ) باران نرم و سست. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). بغشة. ( تاج العروس ) ( اقرب الموارد ). مطر باغش؛ نرم ترین باران. ( اصمعی بروایت تاج العروس ). و رجوع به بَغش شود.
باغش. [ غ َ ] ( اِخ ) گمان کنم قریه ای از قرای گرگان بوده است. ( از الانساب سمعانی ج 1 ورق 60 ). از قرای گرگان است. ( معجم البلدان ) ( مرآت البلدان ج 1 ص 161 ).
باغش. [ غ ِ ] ( ص مرکب ) که عیار آن تمام نباشد ( سکه و جز آن ). غشدار. ناسره. باردار. ناک. مقابل بیغش:
زر چون به عیار آید کم بیش نگردد
کم بیش شود زرّی کان باغش و بارست.ناصرخسرو.|| ناپاک. آلوده. و رجوع به غش شود.

ناسره باردار

💡 تا نگرید ابر از بستان نروید ضیمران او کنون گرید که باغش ضیمران آورده بار

💡 35 - و در حـالى كـه بـه خـود سـتـم مـى كرد در باغش گام نهاد و گفت من گمان نمى كنمهرگز اين باغ فانى و نابود شود.

💡 کنیزی بتانی به تبت بخواند به بوی بنفشه به باغش دواند

💡 شاه خورشید است و تختش چون سپهر هفتمین شاه رضوان است و باغش چون بهشت‌ کردگار

💡 شکسپیر در فصل سرد سالی در اواخر عمرش در باغش در استراتفورد با زمین‌داری به نام ویلیام کومب دربارهٔ تغییر کاربری مزارع اجاره‌ای مذاکره می‌کند. زن جوان بی‌کسی در باغش دستگیر می‌شود و به جرم روسپی‌گری تازیانه می‌خورد. در بهار زن جوان که ولگرد و بیمار شده اعدام می‌شود. شکسپیر سخت پریشان است.

💡 اين آيه شريفه و ما بعدش تا آخر آيه چهارم پاسخ رفيق آن شخص را در رد گفتار وىحكايت مى كند، كه يكجا گفته بود: (انا اكثر منك مالا و اعز نفرا) و جاى ديگر هنگامىكه وارد باغش شده بود گفته بود (ما اظن ان تبيد هذه ابدا).