بانات

بانات. ( هندی، اِ ) پارچه عریض. ( ناظم الاطباء ).
بانات. ( اِخ ) نام خطه ای است و آن عبارت است از قسمت جنوب شرقی مجارستان که از جنوب به رودخانه دانوب و از شمال به رودخانه موروس و از مشرق به کوهستان کارپات محدود است و حاصلخیزترین ناحیه مجارستان محسوب میشود. محصول عمده آن گندم، جو، انگور، پنبه، ارزن، کنف، کتان و تنباکو است. ( از قاموس الاعلام ترکی ).
باناة. ( ع ص ) ( قوس باناة یا بانیة )کمان سخت که زه آن نهایت متصل به وی باشد و آن را قوس بانیة نیز گویند. ( منتهی الارب ذیل ماده ب ن ی ). زه مستحکم کمان. ( ناظم الاطباء ). || رجل باناة؛ منحن علی وتره اذا رمی، مرد که هنگام تیرانداختن برکمان خود خم شود. ( از منتهی الارب ) شخصی که در هنگام شکار به زه کمان تکیه کند. و رجوع به بانیة شود.

نام خطه ای در مجارستان است

بانات یا بنات ( به انگلیسی: Banat ) یک منطقه جغرافیایی و تاریخی در اروپای مرکزی است که در حال حاضر میان سه کشور تقسیم شده است: بخش شرقی آن در غرب رومانی ( شامل شهرستان های تیمیش، کاراش - سورین، آراد، جنوب ماروش و بخش غربی مهدینتسی )؛ بخش غربی آن در شمال شرقی صربستان ( عمدتاً شامل وویوودینا به جز یک بخش کوچک از جمله منطقه بلگراد )؛ و بخش شمالی آن در جنوب شرقی مجارستان ( چونگراد ) قرار دارد.
مردم منطقه بنات از اقوام مختلفی چون رومانیایی ها، صرب ها، مجارها، کولی ها، آلمانی ها، کارشوانی ها، اوکراینی ها، اسلواک ها، بلغارها، چک ها، کرووات ها، یهودیان و دیگر اقوام تشکیل شده است.
جمعیت منطقه بانات در دوره های زمانی مختلف:
شهرهای مهم منطقه بانات و جمعیت آن ها به این شرح هستند:
• تیمیشوارا ( ۳۱۷٬۶۶۰ نفر )
• رشیتسا ( ۸۳٬۹۸۵ نفر )
• لوگوژ ( ۴۴٬۵۷۱ نفر )
• کرنسبش ( ۳۱٬۱۹۹ نفر )
• زرنجانین ( ۷۶٬۵۱۱ نفر )
• پانچفو ( ۷۶٬۲۰۳ نفر )
• کیکیندا ( ۳۸٬۰۶۵ نفر )
• فرشاس ( ۳۵٫۱۹۰ نفر )
• بورچا ( ۳۶٫۰۴۴ نفر )

💡 در سال ۱۰۵ میلادی، رومیان باز دچار یورشی از جانب داکیان شدند، چرا که دکبالوس توانست کنترل بانات ـکه در اشغال رومیان بودـ را بازپس‌بگیرد و سپس به موئسیا یورش ببرد. این حقیقت که دکبالوس نمی‌خواست به هیچ‌یک از شروط صلح احترام بگذارد، خود ادامه خصومت‌ها از سوی ترایانوس را مشروع کرد؛ پس سنای روم برای دومین مرتبه به پادشاهی داکیه اعلان جنگ داد.

💡 پیمان بلگراد: هابسبورگ‌ها پادشاهی صربستان را با بلگراد، بخش جنوبی بنات تمسوار و شمال بوسنی را به عثمانی‌ها، و بانات کرایووا (اولتنیا)، که با عهدنامه پاساروفچه در سال ۱۷۱۸ به دست آمد، به والاچیا واگذار کردند. (موضوع عثمانی)، و خط مرزی را به سمت رودخانه‌های ساوا و دانوب تعیین شد پیمان نیس (۳ اکتبر ۱۷۳۹) : روسیه از ادعاهای ارضی بر مولداوی عثمانی و بسارابیا چشم پوشی کرد. عثمانی‌ها اجازه ساخت بندر تجاری غیرنظامی روسیه در آزف را دادند.