کافران در غزوه بدر

[ویکی فقه] کافران در غزوه بدر (قرآن). کافران در غزوه بدر شرکت کردند و دچار شکست سنگینی شدند.
•• سرمستی کافران مشرک مکّه، هنگام خروج برای جنگ بدر:و لاتکونوا کالّذین خرجوا من دیرهم بطرا.... مقصود از «الّذین» قریش اند که هنگام خروج از مکّه برای جنگ بدر با سرمستی و غرور خارج شدند. •• مانع نبودن شرکت کافران در جنگ بدر علیه پیامبر (صلی الله علیه وآله) و مسلمانان از پذیرش ایمان آنان:یأیّها النّبیّ قل لّمن فی أیدیکم مّن الأسری إن یعلم اللّه فی قلوبکم خیرا یؤتکم خیرا مّمّآ أخذ منکم ویغفر لکم واللّه غفور رّحیم.
اسارت کافران در غزوه بدر
مغلوب شدن کافران مشرک در جنگ بدر و اسارت گروهی از آنان، به سبب خیانتهایشان به خدا و دین او:وإن یریدوا خیانتک فقد خانوا اللّه من قبل فأمکن منهم واللّه علیم حکیم. «امکان» (مصدر أمکن) به معنای تسلط بخشیدن است. وقتی گفته می شود: «أمکنه منه» معنایش این است که او را بر فلانی مسلّط کرد و قدرت داد. تفریع جمله «أمکن منهم» بر «فقد خانوا» به وسیله حرف «فاء» دلالت می کند که خیانت کافران به دین خدا موجب شد تا خداوند آنان را در سیطره مسلمانان قرار دهد.
استهزای کافران در غزوه بدر
استهزای کافران حاضر در جنگ بدر، از سوی خداوند:إن تستفتحوا فقد جآءکم الفتح.... این برداشت بنابر این احتمال است که خطاب «إن تستفتحوا» متوجّه مشرکان باشد، بنابراین جمله «إن تستفتحوا فقد جاءکم الفتح» با توجّه به شکست خفّت بار مشرکان در پیکار بدر، بیانگر نوعی استهزا است.
اهداف کافران در غزوه بدر
...

💡 قومی گفتند که: انباز اوست، و هر چند که همه کافران در ضلالت و گمراهی‌اند، امّا ترسایان را علی الخصوص دو ضلالت گفت: قَدْ ضَلُّوا مِنْ قَبْلُ وَ أَضَلُّوا کَثِیراً وَ ضَلُّوا عَنْ سَواءِ السَّبِیلِ‌، پیشین آنست که به موسی کافر بودند، و پسین آنست که عیسی را پسر خواندند. وجهی دیگر است پیشین ضَلُّوا آنست که عیسی را پسر خواندند و پسین آنست که مصطفی را دروغ زن خواندند.

💡 مصطفی عمر را بخواند و بدرویشان فرستاد، تا دل ایشان خوش گرداند، و رضاء دل ایشان باین معنی بجوید، مگر آن کافران ایمان آرند، و مقصود کافران در آنچه میخواستند نه آن بود تا ایمان آرند، بلکه میخواستند تا دل درویشان بیازارند، مگر از مصطفی نفرت گیرند، و از دین وی برگردند. چون عمر فرا راه بود تا این پیغام ببرد، جبرئیل آمد و آیت آورد: وَ لا تَعْدُ عَیْناکَ عَنْهُمْ یا محمد! ازین درویشان روی مگردان، و چشم از ایشان برمگیر، که من با ایشان همی نگرم. رسول خدا یکبارگی روی بدرویشان آورد و با ایشان بنشست، و پیوسته گفتی: «بابی من وصانی به ربّی».