اطناب به بسط

[ویکی فقه] اطناب به بسط به کلام بیش از مقدار متعارف، به سبب تکثیر جمله ها و تفصیل عبارات اطلاق می شود.
اطناب بر دو قسم است: ۱. اطناب به بسط؛ ۲. اطناب به زیادت.
تعریف اطناب به بسط
«اطناب به بسط» عبارت است از تکثیر و فراوانی جمله ها و به تفصیل آوردن کلام؛
مثال
۱. (ان فی خلق السماوات والارض واختلاف اللیل والنهار والفلک التی تجری فی البحر بما ینفع الناس وما انزل الله من السماء من ماء فاحیا به الارض بعد موتها وبث فیها من کل دآبة وتصریف الریاح والسحاب المسخر بین السماء والارض لآیات لقوم یعقلون). اطناب در این آیه برای بیان جوانب مختلف مطلب است که تکثیر جمله ها را لازم دارد؛ یعنی چون خطاب این آیه به همه انس و جن در همه عصرها برای دانشمندان و بی سوادان، موافقان و مخالفان و منافقان است، با جمله های متعدد و به گونه اطناب آورده شده است.۲. (الذین یحملون العرش ومن حوله یسبحون بحمد ربهم ویؤمنون به...). اطناب به «یؤمنون به» در این آیه، برای اظهار شرف ایمان و ترغیب به آن است.

💡 به مدح او همه اطناب خوشترست ارچه مثل بودکه ز اطناب به بود ایجاز

💡 دولت‌آبادی داستان را با سرعت یکنواختی پیش می‌برد، شخصیت‌ها را با ظرافتی مثال‌زدنی ترسیم می‌کند حتی با در نظر گرفتن این نکته که او زیاد به ویژگی‌های فیزیکی شخصیت‌ها نمی‌پردازد. از فلش‌بک و تک‌گویی بهره می‌برد و زبردستانه گفتگوهای بین شخصیت‌ها را تنظیم می‌کند. کلیدر در مجموع اثر موفقی است اما نه از هر لحاظ. تعدد شخصیت‌ها و زیاده‌نویسی و اطناب به کلیدر آسیب وارد کرده‌است. تعداد زیادی شخصیت در کلیدر وجود دارد که برای روایت داستان اصلی نیازی به آن‌ها نبوده و حتی برخی برای داستان‌های فرعی رمان هم ضروری به نظر نمی‌رسند.