لغت نامه دهخدا
( خراطة ) خراطة. [ خ ِ طَ ] ( ع اِ ) شغل خَرّاطی. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).
خراطه. [ خ ُ طَ ] ( ع اِ ) پاره هایی پوست که از مجرای غایط یا بول برآید. قشاره. جراده: واگر به اسهال زیرین روده بیرون آید [ پاره ای پوست ]که بتازی آنرا خراطه گویند. ( ذخیره خوارزمشاهی ).