لغت نامه دهخدا
تب مالاریا. [ ت َ ب ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) تب آجامی. تب باتلاقی. پالودیسم. تبی که بر اثر گزش پشه آنوفل عارض گردد. باکتری این بیماری بوسیله «الفونس لاوران » باکتری شناس و طبیب نظامی فرانسه کشف شد و در سال 1907 م. بجهت خدمتی که بعالم بشریت انجام داده بود بدریافت جایزه نوبل نائل آمد. «لاوران » در تفحص های خود متوجه شد که پارازیت های بیماری مالاریا در خرطوم نوعی پشه بنام «آنوفل » زندگی میکند. و جنس ماده این حشره موجب سرایت این بیماری است. هنگامی که حیوان مذکور بر تن بیماری بنشیند و خون او را بمکد همراه خون بیمار، مقداری از آن باکتری وارد خرطوم آنوفل میگردد و ساختمان خرطوم جنس ماده چنان است که باکتری مذکور میتواند مدتی زیاد بزندگی خود در آنجا ادامه دهد. همینکه پشه حامل میکروب بر تن شخص سالمی نشیند و از خون او مکیدن گیردمیکروب مالاریا از خرطوم حشره وارد خون شخص گردیده وی را بیمار میکند. رجوع به لاروس قرن بیستم ( لاروس کبیر ) و رجوع به تب و دیگر ترکیب های آن و مالاریا شود.
