لغت نامه دهخدا
اسران. [ اَ ] ( اِ ) در کتاب الفاظ الادویة آمده: «اسران بضم اول و سکون ثانی و نون؛ دوغ » و در آنندراج آمده: «اسران بالفتح ع ( عربی )؛ مایهای شیر». و ظاهراًاصل کلمه اَیران بفتح همزه و ترکی است بمعنی دوغ.
اسران. [ اُ رُ اِ ] ( اِخ ) شهری در بین النهرین بزمان سلوکیه و اشکانیه. این شهر ابتدا به انطاکیه کالی ره موسوم بود و عنوان نیم بربری را بدو داده بودند و بعدها اِدِس ( اورفا ) نامیده شد. ( ایران باستان ص 88، 2087، 2088، 2113، 2328 ). رجوع به اسرهه شود.