دشنام دهنده

دشنام دهنده. [ دُ دَ هََ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) ناسزا گوینده. برشمرنده. زشت گوینده. کسی که دشنام میدهد. ( ناظم الاطباء ). لاعن. ( از منتهی الارب ). || ( اِ ) انگشت سبابه. ( ناظم الاطباء ).

ناسزا گوینده.

💡 679 - امام باقر عليه السلام روايت كند كه:رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: راستى كه خداوند شخص دشنام دهنده و هرزه گوو در خواست كننده سمج و لجوج را دشمن مى دارد.

💡 حضرت فرمود: كسى به خواب او آمد و به او گفت: مدّت سهسال است كه با زبان بد و دشنام دهنده، و قلب متكبّر و ناپاك، و بدون اينكه نيّتتصادق باشد، خدا را مى خوانى، پس از اينها دست بكش تقواى الهى را دردل پيشه كن، و نيّتت را نيكوگردان.

💡 690 - امام صادق عليه السلام از پدران بزرگوارش عليه السلام روايت فرمود كه: در وصيت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به على عليه السلام آمده است: اى على !خداوند بهشت را بر هر دشنام دهنده زشت گفتار كه باكى ندارد كه چه مى گويد و چهدرباره اش گفته مى شود حرام ساخته است، اى على ! خوشا بهحال كسى كه عمرش طولانى و كردارش نيكو باشد.

💡 684 - امام صادق عليه السلام فرمود: راستى كه خداوند شخص صاحب شرم وبردبار و ثروتمند پاكدامن را دوست دارد، آگاه باشيد كه خداوند شخص دشنام دهنده هرزهگو و سائلى را كه سماجت مى كند دشمن مى دارد.

💡 بعد از آن على عليه السلام گفت: كشنده (عمار) و دشنام دهنده و رباينده سلاح او باآتش دوزخ معذب خواهد شد آنگاه قدم مبارك پيش نهاده بر (عمار) نماز گذارد و بدستهمايون خويش او را در خاك نهاد رحمة الله ور ضوانه عليه و طوبى له و حسن ماءب.