خوب گوی

خوب گوی. ( نف مرکب ) سخن خوب گوینده. شیرین زبان. خوش مقال. خوش سخن. خوبگو:
سپهبد چنین دادپاسخ بدوی
که ای شاه نیک اختر خوبگوی.فردوسی.چنین گفت خودکامه بیژن بدوی
که من ای فرستاده خوبگوی.فردوسی.فرستاده یی را بنزدیک اوی
سرافراز و بادانش و خوبگوی.فردوسی.کسی که ژاژ دراید بدرگهی نشود
که خوب گویان آنجا شوند کندزبان.فرخی.

سخن خوب گوینده شیرین زبان

💡 چنین داد پاسخ برهمن بدوی که ای مرد با دانش و خوب گوی

💡 چون حدیث خوب گویی با فقیر به بود زآنَش که پوشانی حریر

💡 اگر خوب گویی بیا و بگو وگر بد، ز گفتن برو لب بشو

💡 سخا و سخن جان محض‌ست ایرا که از خوب گویی و از خوشخویی