جان شیرین

جان شیرین. [ ن ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) جان خوش. جان عزیز:
گر یکی زین چهار شد غالب
جان شیرین برآید از قالب.سعدی ( از آنندراج ).

جان عزیز

💡 به سودای لب شیرین چو فرهاد نباید جان شیرین داد بر باد

💡 ای که روزی میکنی چندین طلب جان شیرین جوی و نور دین طلب

💡 جان شیرین بر بساط عاشقی بی تلخئی در هوای مهر جانان پاکبازی کن بباز

💡 شکر را بر جان شیرین صورتی کردم بدیع پیش ایزد برد خواهم صورتش روز شمار

💡 جان شیرین به همه حال بباید دادن خاصه با درد تو،کانا حسن و اولا باشد

💡 به صورت گرچه تلخی می‌فزایی نهانم کام جان شیرین نمایی