بیهوده خند

بیهوده خند. [ دَ / دِ خ َ ] ( نف مرکب ) که بخیره خندد. که خنده نامعقول کند. خیره خند. گزاف خند. ( یادداشت مؤلف ):
خنده هرزه مایه جهل است
مرد بیهوده خند نااهل است.سنایی.

که بخیره خندد. که خند. نامعقول کند خیره خند. گزاف خند.

💡 داشت دلتنگی مرا چون غنچه در مهد امان چون گل از بیهوده خندی خرمنم بر باد رفت

💡 خندهٔ هرزه آیت‌ جهل است مرد بیهوده خند، نا اهل است