تعبیر قرآنی «الَّتِی هِیَ أَحْسَنُ»، مفهومی عمیق و جامع را در خود جای داده است. این عبارت گرانقدر، که در آموزههای دینی بر آن تأکید شده، فراتر از یک توصیهٔ اخلاقی ساده، چارچوبی کامل و همهجانبه برای هرگونه گفتوگو و مباحثه ارائه میدهد. جامعیت آن بهگونهای است که تمامی روشهای صحیح، مناسب و ثمربخش مناقشههای کلامی را در بر میگیرد.
شایستگی این تعبیر، از شمول آن بر تمامی ارکان یک مباحثهٔ مؤثر نشأت میگیرد. این امر هم شامل دقت در محتوا و استدلالِ سخن میشود و هم ناظر بر انتخاب واژگانهایی شیوا، محترمانه و دقیق است. بدینترتیب، رعایت این اصل، همزمان صحت منطقی گفتار و سلامت ادبی و اخلاقی آن را تضمین میکند.
فراتر از الفاظ و محتوا، این رویکرد نیکو، کیفیت ارائه و ابعاد غیرکلامی گفتوگو را نیز در نظر دارد. آهنگ و تن صدا، حالات چهره و حرکات بدن که همراه کلام هستند، جملگی باید مخاطب را جذب کنند و فضایی مسالمتآمیز و احترامبرانگیز بیافرینند. بنابراین، «الَّتِی هِیَ أَحْسَنُ» را میتوان هنر متعالیِ برقراری ارتباطی دانست که در آن، حقیقتجویی با زیباییخواهی و احترام به مخاطب، پیوندی ناگسستنی مییابد.
